ย่ามแดงของฉัน
หนูตัวหนึ่งผ่านมา
และเจาะรูไว้
(ที่มา--ขลุ่ยไม้ไผ่ ของ พจนา จันทรสันติ)
"ร้องไห้ออกมาเถอะคนดี ถ้ามันจะทำให้สบายใจขึ้น"
ถ้อยคำดังว่า เคยได้ยินหลายครั้งหลายครา
และโดยส่วนตัว ก็เชื่อเช่นนั้นอยู่ส่วนหนึ่ง
ยามใดที่รู้สึกอัดอั้นตันใจมาก ๆ และไม่อาจจะสื่อสารความรู้สึกของเราให้ใครร่วมแบ่งปันได้
การร้องไห้เพียงลำพัง ก็ช่วยปลดปล่อยความรู้สึกที่น่าอึดอัดนั้นไปพร้อมกับน้ำตาได้ไม่น้อย
แต่ว่าถ้าร้องไห้มากเกินไป จนจมอยู่กับความทุกข์ ความหม่นหมอง และความเศร้าโศกล่ะก็
หยุดร้องไห้ดีกว่า
รักตัวเอง สงสารตัวเองบ้างเถิดหนา
ชีวิตไม่ได้ยืนยาวนัก ทำไมต้องทำร้ายจิตใจของตัวเองด้วยเล่า
เช็ดรอยน้ำตาเสียให้แห้ง
ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น
ยิ้มให้กับตัวเองอย่างเต็มที่
นอนหลับพักผ่อนสักงีบโดยไม่ต้องไปนึกถึงเรื่องใด ๆ
เยียวยาจิตใจกันไป
ไม่นานคงแข็งแรงและเป็นสุขมากขึ้น