ย่ามแดงของฉัน

หนูตัวหนึ่งผ่านมา

และเจาะรูไว้

(ที่มา--ขลุ่ยไม้ไผ่ ของ พจนา จันทรสันติ)

 

"ร้องไห้ออกมาเถอะคนดี ถ้ามันจะทำให้สบายใจขึ้น"

ถ้อยคำดังว่า เคยได้ยินหลายครั้งหลายครา

และโดยส่วนตัว ก็เชื่อเช่นนั้นอยู่ส่วนหนึ่ง

ยามใดที่รู้สึกอัดอั้นตันใจมาก ๆ และไม่อาจจะสื่อสารความรู้สึกของเราให้ใครร่วมแบ่งปันได้

การร้องไห้เพียงลำพัง ก็ช่วยปลดปล่อยความรู้สึกที่น่าอึดอัดนั้นไปพร้อมกับน้ำตาได้ไม่น้อย

แต่ว่าถ้าร้องไห้มากเกินไป จนจมอยู่กับความทุกข์ ความหม่นหมอง และความเศร้าโศกล่ะก็

หยุดร้องไห้ดีกว่า

รักตัวเอง สงสารตัวเองบ้างเถิดหนา

ชีวิตไม่ได้ยืนยาวนัก ทำไมต้องทำร้ายจิตใจของตัวเองด้วยเล่า

เช็ดรอยน้ำตาเสียให้แห้ง

ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น

ยิ้มให้กับตัวเองอย่างเต็มที่

นอนหลับพักผ่อนสักงีบโดยไม่ต้องไปนึกถึงเรื่องใด ๆ

เยียวยาจิตใจกันไป

ไม่นานคงแข็งแรงและเป็นสุขมากขึ้น