ไม่ใช่ปลากระป๋อง อาหารการกิน หรือข้าวของเครื่องใช้เท่านั้นที่หมดอายุได้

แม้แต่ "รัก" ก็หมดอายุได้เหมือนกัน

เริ่มแรก ยังสดใหม่ รู้สึกตื่นเต้น ดีใจ อะไร ๆ ก็ดูดีไปหมด

แม้แต่ข้อบกพร่อง ข้อเสีย ข้อด้อยต่าง ๆ ก็สามารถให้อภัย และมองข้ามไปได้ ด้วยเห็นเป็นเรื่องเล็กน้อย

แต่ทำไมนาน ๆ ไป ความเฉยชาถึงก่อตัวขึ้นได้มากมายขนาดนี้

จากที่เคยใส่ใจ กลับเหินห่าง รู้สึกได้ถึงช่องว่างระหว่างใจเราที่นับวันจะเพิ่มมากขึ้น

อยากจะถนอมรักษา "รัก" นี้ให้ยืนยาวนาน และสดใหม่อยู่เสมอ

ไม่อยากให้เน่าเสียจนถึงกับต้องกำจัดออกไป

"รัก" นี่ก็แปลก จะเก็บรักษาให้สดใหม่ได้เสมอ จำเป็นต้องอาศัยคนทั้งสองคนร่วมกันถนอมรักษาไว้ ด้วยความเต็มใจ และจริงใจ

ด้วยเหตุนี้ "รัก" ที่มีคนคอยถนอมรักษาเพียงคนเดียว จึงไม่สดใหม่อย่างที่ควรจะเป็น มีแต่จะเสื่อมสภาพ และรอวันสูญสลายไป

คนที่คอยถนอมรักษาแต่เพียงลำพัง ก็อ่อนล้าเต็มทน พร้อมกับเกิดคำถามในใจมากมายหลายประการที่ไม่มีคำตอบ แต่ถึงอย่างไร ก็ไม่ได้อยากรู้อีกแล้วว่าคำตอบนั้นคืออะไร

เพราะมันไม่มีประโยชน์อะไรอีกต่อไป ในเมื่อ "รัก" หมดอายุลงแล้ว